Czy darowiznę od rodziców należy zgłaszać do  urzędu skarbowego?Po raz kolejny okazuje się, iż życiowa intuicja nie zawsze idzie w parze z literą prawa. Okazuje się bowiem, iż pieniądze które otrzymujemy od rodziców (lub przekazujemy swoim dzieciom) mogą zostać obarczone dwudziestoprocentowym podatkiem!

W omawianej sprawie, córka za otrzymane od rodziców pieniądze, dokonała zakupu samochodu oraz mieszkania. Fakt darowizny nie został przez nią zgłoszony do urzędu skarbowego. W konsekwencji, fiskus w czasie kontroli stwierdził, iż ma do czynienia z niezgłoszoną pożyczką.

Na nic zdały się twierdzenia podatniczki, iż w takim przypadku nie można mówić o pożyczce, ponieważ nie było w ogóle dyskusji o zwrocie otrzymanej kwoty. Orzekający w sprawie sąd, stanął na stanowisku, iż jedynie dokonanie zgłoszenia we właściwym urzędzie skarbowym, pozwoliłoby na uniknięcie zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Mając powyższe na uwadze, należy jednak pamiętać, iż nie każda darowizna pomiędzy rodzicami, a dziećmi musi zostać zgłoszona do urzędu. Darowizna w najbliższej rodzinie korzysta z przywileju jakim jest bez wątpienia zwolnienie z podatku. Przede wszystkim należy pamiętać, że aby darowizna w najbliższej rodzinie korzystała ze zwolnienia z podatku bez limitów, powinna zostać dokonana w tzw. zerowej grupie podatkowej. Ustawa o podatku od spadków i darowizn zalicza do tej grupy: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę. Istotnym warunkiem, który podatnik powinien spełnić, jeżeli chciałaby skorzystać ze zwolnienia z podatku gdy przedmiotem jest darowizna w najbliższej rodzinie, jest poinformowanie właściwego urzędu skarbowego o nabywanym majątku. Należy tego dokonać w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy darowizny.

Ponadto jak wynika z ww. ustawy, podatkowi nie podlega nabycie majątku o wartości nieprzekraczającej:

9637 zł – dla osób należących do I grupy podatkowej,

7276 zł – dla osób należących do II grupy podatkowej,

4902 zł – dla osób należących do III grupy podatkowej.

 

 

Zob. wyrok NSA z 5 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2109/15.